ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେବେ
ପୂର୍ବ ଆକାଶେ ହସେ,
ମାଟିର ବାସ୍ନା ନେଇ
ମନଟା ଆପେ ଭାସେ।
ଶିଶିର ଭିଜା ଘାସ ଉପରେ
ପାଦ ଯେବେ ପଡ଼େ,
ଗାଁ ରାସ୍ତାର ସେ ସ୍ମୃତି
ଆଖି ଆଗରେ ଝରେ।
ନଦୀ କୂଳର ଶୀତଳ ପବନ,
ଗଛର ମିଠା ଛାଇ,
ପିଲାଦିନର ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ
ଆଜି ବି ମନେ ଯାଇ।
ସହର ଭିଡ଼ରେ ହଜିଗଲେ ବି
ମନ ଖୋଜେ ସେ ଗାଁ,
ମାଟିର ମହକ ଡାକି କହେ—
“ଫେରିଆସ, ତୁ ଆଉ ଥରେ ଆ।”
ମାଟି ହିଁ ଆମ ମୂଳ,
ମାଟି ହିଁ ଆମ ଗର୍ବ,
ଏଇ ମାଟିର କୋଳରେ ଲୁଚିଛି
ଜୀବନର ସତ ଅର୍ଥ।